Verlangen naar stilte: Een mooi artikel over de stilte, geschreven door mijn vriendin en collega Anky Floris.  Tijdens onze retraites in het Lioba klooster verzorgt zij altijd de  stiltewandelingen en natuuroefeningen.

Verlangen naar stilte Stilte… Wat is dat eigenlijk?

De algemene beschrijving van stilte is de ervaring van geen enkel geluid, of de ervaring van zó weinig geluid dat het als volledig natuurlijk en rustgevend wordt beschouwd. Voor mij is stilte veel meer

een staat van zijn. Daarin heeft stilte niets te maken met de afwezigheid van geluid. In de stilte hoor je juist alles, alleen je oordeelt er niet over. Je laat het voor wat het is, zodat het onderdeel wordt van de stilte. Dat geeft zoveel rust en ruimte. Stilte heeft voor mij veel meer te maken met het ontwikkelen van innerlijke stilte. Ik ontmoet er mezelf.

Verlang jij soms ook zo naar de stilte? Naar meer stilte in je leven? Stilte als adempauze, als pleisterplaats waar je even niets hoeft of moet… Als dat zo is, wil ik je hier en nu 5 minuten stilte aanbieden.

5 minuten stilte

Alsjeblieft. Hoe was dit?
Ben je echt 5 minuten stil geweest?
Misschien las je direct verder en dacht je er niet over na om echt even stil te zijn en niks te hoeven. Mag ik je uitnodigen om het alsnog te doen?! En stel jezelf de vraag: Wat kan stilte voor jou in je leven betekenen?
Om je te vullen met stilte kan 5 minuten al genoeg zijn.

Mijn verlangen naar stilte
Mijn verlangen naar stilte is een rode draad die door mijn leven loopt. Ik kwam al vroeg in contact met bronnen van stilte – Taizé, een gemeenschap in Frankrijk, het bezoeken van diverse kloosters in Engeland, Duitsland en Nederland, zoals de kleine zusters van Jean de Foucault, met de gedachte om in te willen treden. Het liep anders. Ik ben getrouwd en we kregen 4 kinderen.

Het verlangen naar stilte bleef echter in me fluisteren. Ik vind de stilte tegenwoordig in het geven van retraites – o.a. in het Liobaklooster – en in het begeleiden van stiltewandelingen zowel op aanvraag als voor de Adelbertus Abdij in Egmond. En… ik vind het vooral in mezelf.


Groeien in stilte

Ik zou willen groeien in de stilte
zodat zij groeit in mij

Ik zou willen groeien in de stilte
zodat zij hoorbaar wordt
in de woorden

Ik zou willen groeien in de stilte
die me niet afsluit  
maar nieuwe levensvreugde
openbaart

Ik zou willen groeien in de stilte
die me dichter
bij mijn verlangen brengt

Ik zou willen groeien in de stilte
die me dichter
bij het fluisteren brengt
van mijn hart

Vrij naar Marinus van den Berg – uit: Vormen van geluk Benedictijnse traditie

Benedictijnse traditie
Sinds enkele jaren begeleid ik maandelijks stiltewandelingen voor de Abdij in Egmond. Deze wandelingen sluiten goed aan bij de Benedictijnse spiritualiteit: de broeders beoefenen de stilte dagelijks – dit is één van de kernbegrippen van de Benedictijnse traditie. Een ander kernbegrip is dat zij hun dagelijkse activiteiten met aandacht willen doen. Hiermee is de link naar de stiltewandeling gelegd. We lopen in dezelfde traditie, al is het maar een paar uurtjes, we beoefenen de stilte en we lopen met aandacht.

Verstilling
Ik noem een stiltewandeling liever een verstillende wandeling. Verstillen als beweging naar de stilte toe. Verstillen gaat over het proces van gaandeweg stiller worden i.p.v. statisch stil (moeten) zijn. Mensen komen naar mijn stiltewandelingen vanuit een verlangen naar stilte. Ik hoop dit verlangen aan te spreken en een veilige bedding te geven. Graag spreek ik mijn deelnemers erop aan dat ze niet stil móeten zijn – maar dat ik ervan uit ga dat ze de inténtie hebben om stil te wíllen zijn. Van binnenuit dus. Verlangen naar die bron van stilte is een weg naar binnen. Dan kunnen ze vanuit hun plek van verlangen gaan lopen.

Labyrint
Het beeld van een labyrint komt bij me op… Je loopt het pad van het labyrint met het verlangen naar stilte in je hart. Soms lijkt het of je er bijna bent, of je de stilte bereikt hebt en dan loop je er toch weer verder van weg. Maar als je vol vertrouwen blijft lopen dan merk je dat de weg zelf al verstillend werkt. En zo kom je als vanzelf aan bij het middelpunt – de kern – waar je je kunt laven aan de stilte.

Het vredige lopen
Ik zie mezelf als een wegbereider voor mensen die graag willen verstillen. Mijn wandelingen zijn meestal in de duinen: een verrijkende, inspirerende omgeving om stil te zijn. En… als je niet praat zijn je andere zintuigen extra open. Vaak ervaren mensen alles veel sterker: de wind die allerlei geluiden maakt, de zon die op hun gezicht schijnt of die op de landjes schaduwen maakt, de grond die ze draagt, de diverse bessen in de struiken, de sporen van konijnen en paarden, de immense stilte die ze vervult… het vredige lopen…

Natuuropdrachten
Er zijn onderweg diverse stops waar we ons opnieuw met onze intentie om stiller te willen worden verbinden. Door een natuuropdracht te doen. Door even stil te staan bij wat zich nu in je voordoet. Door een gedicht voor te lezen. Door het gebruik van mijn Levenskunstspel. Het levenskunstspel dat uit 52 kaarten bestaat met een levensthema, een afbeelding en 3 verdiepende vragen.

een kaart uit het levenskunstspel

De toverkracht van vragen
We wandelen een stukje met één vraag uit het levenskunstspel en de vraag doet zijn werk. Een vraag heeft als het ware toverkracht. Het is als een richtingaanwijzer die je aandacht richt. En de vragen van het levenskunstspel richten je aandacht op je mogelijkheden. De stilte laat ieders eigen wijsheid tot z’n recht komen. Je antwoord dient zich aan in de vorm van iets wat je in de natuur tegenkomt: een vogel, een gebroken tak, een spiegeling in een plas, een gebogen boom, …… Het kan een heilzame ervaring zijn dat je met een vraag kunt wandelen – of zelfs leven – in plaats van dat je een vraag direct moet beantwoorden.

Zoals Rilke zo treffend weergeeft in zijn gedicht:

Leef nu je vragen
Heb geduld met alles wat onopgelost is in je hart
en probeer je vragen met liefde te bezien,
als kamers die gesloten zijn.
Of als boeken in een volslagen vreemde taal.
Leef nu je vragen.
Misschien zul je dan geleidelijk,
zonder het te merken,
jezelf,
ooit op een dag in het antwoord terugvinden

 

Vertrouwd met de stilte
Dit in stilte met elkaar onderweg zijn levert rijke ervaringen op. Het inspireert tot verwondering en geeft ruimte om helemaal aanwezig te kunnen zijn. Stilte zorgt ervoor dat je mag zijn wie je bent, dat je mag rusten in je eigen wezen. Ik hoop mijn deelnemers dit te laten ervaren. Een belangrijke sleutel daarvoor is denk ik dat ik zelf heel vertrouwd ben met de stilte in mezelf en met anderen. Ik hou ervan om stil te zijn. Stilte is oordeelloos en liefdevol. Vanuit deze houding nodig ik de mensen uit. Hierdoor kunnen ze zich gemakkelijker overgeven aan hun eigen stille plek – aan de stilte buiten en binnen zichzelf.

Stilte is misschien wel één van de grootste geschenken die we elkaar kunnen geven.

Voor mij is stilte een bron van liefde en aandacht